Buradaki hayatıma başlayalı topu topu 4 ay olmuş. Bu kısa süre içerisinde o kadar güzel arkadaşlıklarım oldu ki, çok mutlu hissediyorum kendimi bu anlamda.
Öncelikle herkesin verdiği tavsiye; yurtdışına çıkmışsınız ve böyle bir farklılık yaşama şansınız varken tüm arkadaş grubunuzu Türklerden seçmeyin. Elbette tanışın, bilin çevrenizde kimler var, sıkıştığınızda kimden yardım isteyebilirsiniz. Ama kast ettiğim her şeyi bu ekiple yapmayın, çevrenizde dünyanın her köşesinden insan varken. Benim arkadaş grubumda hiç mi Türk yok? Vardı. Yakın arkadaş grubunu düşünürsek; biz iki Türk, bizim dışımızda iki Kolombiyalı, bir Kosovalı, bir Filipinli'yiz. Bir üst çembere çıkarsak, iki Belçikalı, iki Ukraynalı, bir Finlandiyalı, iki Alman, iki Kolombiyalı daha, bir Meksikalı, bir de yarı Kanada yarı Meksikalı var. Bu saydıklarımdan ilk grup sürekli birlikte olduğumuz, neredeyse her şeyi birlikte yaptığımız grup. İkinci grup ise örneğin partiye gidilecekse veya göle gitmeye karar verdiysek birlikte hareket ettiğimiz, mümkün olduğunca beraber bir aktivite içinde olmaya çalıştığımız grup. Bunlar dışında da o kadar farklı milletten o kadar çok insanla tanıştım ki... Sokağa çıktığımda gördüğüm her 3-4 öğrenciden birini tanıyormuşum gibi hissediyorum.
Asıl anlatmak istediğim konu bu değil. Malum dönem sonu kimileri için geldi, benim 1 buçuk haftam daha var. Birer birer herkes ülkelerine dönmeye başladı. Son iki günde 2 kişiyi yolculadık. Birbirimize sözler verdik tekrar görüşmek üzere. Gerçekleşir mi? Kim bilir. Bu kadar üzülmeyi beklemiyordum açık konuşmak gerekirse. Kaldı ki bu iki arkadaş bahsettiğim ikinci çembere dahiller. Yarın ve iki gün sonra asıl ağır olan yakınımdaki, her günümü birlikte geçirdiğim iki kişiyi daha uğurlayacağım. Belçika'ya gidenler için bu kadar üzülmüşken, yakın arkadaşlarımı dünyanın öbür ucuna Kolombiya'ya göndereceğim. Hiç aklımda yokken bana Latin Amerika'ya gitme isteği aşılayan bu ikiliyi çok ama çok özleyeceğim.
Yabancı bir ülkede olmanın verdiği bir etki belki de bu, çevrenizdeki insanlara çok çabuk alışıyorsunuz. Bu kısa süre içerisinde onlar sizin hem arkadaşınız hem aileniz oluyor.
Gelmeden önce, alışabilecek miyim oraya, arkadaşlarım olacak mı diye düşünürken; şimdi çevremde o kadar çok insan var buraya o kadar alıştım ki, dönmek zor geliyor.
Mutluyum, hayatıma çok farklı milletten insan katıldı. Belki bir daha göremeyecek olsam da, onlar hep benim anılarımda benimle birlikte olacaklar.
Herkesi, bu ortamı, burada yaşadığım her anı özleyeceğim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder